به دلیل کاربردهای وسیع آنزیم پراکسیداز (EC.1.11.1.7) در تهیه کیت و روشهای تشخیص آزمایشگاهی از جمله الایزا و ایمنوپراکسیداز، خالص سازی آن از اهمیت اقتصادی خاصی برخوردار است. در حال حاضر کشور ما برای تهیه این پروتیین، به سایر کشورها وابسته است؛ بنابراین ضرورت دستیابی به روشهای خالص سازی مقرون به صرفه این آنزیم احساس می شود. به این منظور چند نوع گیاه مختلف بررسی شد و در نهایت ترب سیاه به عنوان منبع مناسب این آنزیم تشخیص داده شد. مراحل خالص سازی آنزیم شامل عصاره گیری به کمک بافر 0.05 مولار فسفات (pH=7)، رسوب دهی با الکل و سولفات آمونیم و کروماتوگرافی تعویض یونی (DEAE-Cellulose) بود. براساس میزان تمایل به ستون ذکر شده، دو فرم اسیدی و قلیایی برای پراکسیداز تشخیص داده شد. بیش از 90 درصد فعالیت پراکسیدازی متعلق به ایزوآنزیم قلیایی بود. خلوص این ایزوآنزیم توسط SDS-PAGE تایید شد. در این روش افزایش درجه خلوص 102 برابر و میزان بازیافت 67 درصد بود.  Rz و وزن مولکولی آنزیم خالص شده بترتیب 1.96 و حدود 40000 دالتون محاسبه شد. با توجه به مقرون به صرفه بودن، تولید انبوه این آنزیم به عنوان یک فرآورده داخلی از ترب سیاه پیشنهاد می شود.

جنگلهای طبیعی کشور یکی از ارکان زیربنائی توسعه پایدار و ذخیرگاه با ارزش ژنتیکی در سطح جهان است.با توجه به نیاز روزافزون چوب، جهت حمایت از این سرمایه طبیعی نیازمند تحقیق در امر کاشت گونه های سریع الرشد، شناسایی پایه های مقاوم به تنشهای محیطی و در نهایت تکثیر این پایه ها می باشیم. تحقیقات نشان داده که آنزیمها حساسترین عامل تغییرات فیزیولوژیک گیاهان تحت تنشهای محیطی محسوب می شوند. در این تحقیق آنزیم پراکسیداز به علت حساس بودن به سرما مورد استفاده قرار گرفته است. جهت بررسی سرمای زودرس در اواسط مهرماه و اوایل دی ماه از 5 پایه هم سن Eucalyptus viminalis در منطقه سراوان رشت و 3 پایه در منطقه عنبران محله آستارا نمونه برداری و تحت تاثیر تیمارهای دمایی 21- ، 10- ، 5- ، 4+ (شاهد) درجه سانتی گراد در شرایط آزمایشگاهی قرار گرفتند. نحوه عکس العمل پایه های مختلف نسبت به تیمارهای درمایی متفاوت بوده است. مبنای تشخیص پایه های مقاوم به سرمای زودرس، افزایش فعالیت سریعتر پراکسیداز و افزایش باندهای ایزوآنزیمی کاتدی در شروع فصل سرما است و مبنای تشخیص پایه های مقاوم به سرمای دیررس از دست دادن همان ایزوآنزیمهای کاتدی بوده است . در این پژوهش پایه شماره 5 سراوان مقاوم ترین پایه نسبت به سرمای زودرس و بعد از آن پایه شماره 3 سراوان معرفی شده است. جهت مطالعه میزان تغییرات کمی آنزیمها از دستگاه اسپکتروفتومتر و برای مطالعه تغییرات کیفی از روش PAGE (پلی اکریل آمید ژل الکتروفورز) استفاده شده است. ادامه این پژوهش با مطالعه سرمای دیررس و در نهایت تکثیر غیرجنسی پایه الیت دنبال خواهد شد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

گونه پده (Populus euphratica Oliv.) به طور طبیعی در مناطق گسترده ای از ایران انتشار یافته و بومی مناطق خشک و نیمه خشک است. تنوع جغرافیایی و اقلیمی در گسترده انتشار این گونه سبب شده تا تفاوتهایی از نظر مورفولوژیکی و ژنتیکی میان درختان در رویشگاههای مختلف حاصل گردد. بررسی ایزوآنزیمی با استفاده از آنزیم پراکسیداز برای تعیین تغییرات ژنتیکی جوامع پده درباره 110 نمونه از برگ در یازده رویشگاه طبیعی که به لحاظ محیطی، طول، عرض جغرافیایی و ارتفاع از سطح دریا با یکدیگر اختلاف داشتند انجام و فعالیت کیفی آنزیم پراکسیداز به روش ژل پلی اکریل آمید الکتروفورز (PAGE) انجام شد. نتایج حاصل از تغییرات کیفی آنزیم پراکسیداز در ده درخت از هر رویشگاه، ظهور باندها و الگوهای ایزوآنزیمی متفاوتی را نشان داده است. در مجموع نه باند مجزا در سه ناحیه متفاوت بر روی ژل نمایان شد. ناحیه اول حداکثر دارای پنج باند و پلی مورفیسم بوده، ناحیه دوم دو باند و ناحیه سوم نیز دارای دو باند بوده است. نتایج گروه بندی درختان در رویشگاههای مورد بررسی با استفاده از فراوانی هریک از باندها از طریق تجزیه خوشه ای سه خوشه اصلی را روی دندروگرام نشان داده است. خوشه اول شامل رویشگاههای سرخس، خجیر و دزفول، خوشه دوم شامل رویشگاههای داشلی برون، ملاوی، حمیدیه، گتوند، منجیل، جلفا و ماه نشان بوده و در خوشه سوم نیز تنها رویشگاه قرخلار قرار داشته که از سایر مناطق متمایز شده است. بیشترین فاصله ژنتیکی بین رویشگاه سرخس در شرقی ترین ناحیه و قرخلار در ناحیه شمالی کشور مشاهده شد.

جنگل های مانگرو با قرارگیری در مناطق جذر و مدی ساحلی، شرایط سخت محیطی مانند سیلاب ها، توفان ها و شرایط نمک زیاد را به واسطه سازگاری های ویژه ای تحمل می کنند. حال چنانچه شرایط نامطلوب محیطی ایجاد شده از سوی بشر (که از جمله می توان به حضور تاسیسات عظیم شرکت های نفتی، بهره برداری بی رویه از شاخ و برگ درختان اشاره کرد) رخ دهد، روند نابودی این جنگل ها را سرعت خواهد بخشید. تحقیق حاضر به دنبال بررسی پاسخ آنزیم پراکسیداز به تنش فلزات سنگین است. مانگروها نسبت به سطوح بالای فلزات سنگین بردبارند، با وجود این فلزات تجمع یافته ممکن است موجب تغییرات بیوشیمیایی درون یاخته ای شوند که بر روی فرآیندها در سطح اندامگان اثر خواهند داشت. در این تحقیق 60 پایه از درختان حرای رویشگاه های استان بوشهر بر اساس تنوع باندهای ایروآنزیمی الکتروفورزی آنزیم پراکسیداز به سه گروه مختلف جدا شدند. تعدد پایین ایزوآنزیم های آنزیم پراکسیداز به همراه شرایط رویشگاهی تقریبا یکسان منطقه مورد بررسی و فاصله مناسب رویشگاه ها که تبادل ژنی آسان را بین مناطق برقرار می سازد، موجب شده است تا الگوهای مختلف ایزوآنزیمی در هر سه رویشگاه مورد بررسی حضور داشته باشند و از این نظر تفاوت های آنزیمی در رویشگاه ها مشاهده نشود. از هر سه گروه آنزیمی، در رویشگاه های مختلف شاخه های دوساله حرا به مدت 48 ساعت تحت تیمارهای آلاینده های نفتی (نیکل کلرید، کادمیم کلرید، سرب نیترات، جیوه سولفات، مخلوط روغن و گازوییل و مخلوط تمام آلاینده ها) با غلظت های نزدیک به شرایط موجود در طبیعت قرار گرفتند. در بین تمام تیمارها، دو تیمار کادمیوم کلرید و مخلوط روغن و گازوییل بیشترین تاثیر را روی پایه گذاشتند. از بین سه گروه جدا شده بر اساس ژل PAGE، برخی دارای الگوی افزایشی و بعضی دیگر کاهشی بودند، به این ترتیب که با افزایش زمان تیمار، فعالیت پراکسیداز در بعضی پایه ها زیاد و در بعضی دیگر کم می شود که این موضوع نشان دهنده واکنش متفاوت درختان به تنش هاست.